Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2009

Ωστε όλα είναι ψέμματα! Χτίζουμε έναν κόσμο τυφλοί και δεν ξέρουμε που πάμε και γιατί. Είπα πως είναι δύσκολο να είσαι ελεύθερος πραγματικά, γιατί θα πας κόντρα στο ρεύμα, γιατί δεν ακολουθείς τους άλλους, γιατί στο τέλος θα μείνεις μόνος. Αλλά δεν είναι αυτό η ελευθερία, αυτό είναι απλά δυνατή θέληση. Και η θέληση μπορεί να καθοδηγείται. Η ελευθερία είναι και να ξέρεις τον εαυτό σου, τους φίλους σου, τον κόσμο που ζείς, έτσι ώστε η θέληση σου θα οδηγείται από την καρδιά σου. Η καρδιά σου και κανείς άλλος, ούτε θεός, ούτε δαίμονας, ούτε άνθρωπος...

Αυτά ειπε ο Φαρμάκης, ο βρυκόλακας που για λίγο έγινε άνθρωπος, όταν αναγνώρισε ότι μπροστά του, ο εχθρός του ήταν το ίδιο το παιδί του. Ο Λεκάρτζο, ένας Σκοπιανός, τους οποίους τόσο μισούσε ο Φαρμάκης, ήταν ο ίδιος ο γιος του. Ο Λεκάρτζο, το όνομα του οποίου είναι μετάφραση του Φαρμάκης στα βουλγάρικα, απάντησε:

- Αν ακολουθείς την καρδιά σου, ακολουθούν κι εσένα αυτοί που σε γνωρίζουν καλά, γιατί καταλαβαίνουν ότι είσαι αυθεντικός. Έτσι δεν είσαι μόνος. Και έτσι οι φίλοι σου και η οικογένειά σου, θα σε στηρίξουν, και η θέληση σου θα γίνει δυνατότερη. Αλλά αν είσαι τυφλός από τα μίση και δεν σε καταλαβαίνει κανείς, τότε είσαι μόνος και όσοι είναι μαζί σου το κάνουν από φόβο. Και λίγοι ξέρουν τον εαυτό τους και την καρδιά τους, θαμπωμένοι από όλα όσα περιφέρονται γύρω τους. Κι έτσι σπατάλησες τυφλά όλα αυτά τα χρόνια σε έναν άδικο αγώνα.

- Ο Ιχώρ, τώρα καταλαβαίνω τι είναι. Τόσο καιρό προσπαθούσα να αποκτήσω τα κλειδιά για κρατήσω τις πύλες της αβύσσου κλειστές σε όλους όσους νόμιζα εχθρούς και να τις ανοίγω μόνο για να τις περάσουν όσοι νόμιζα είναι τέλειοι. Αλλά τελικά ποτέ δεν ήταν πραγματικά κλειστές, όποιος ήθελε περνούσε, και τα Κτήνη και οι Τέλειοι.

Και αφού αντάλλαξαν κι άλλες κουβέντες που ούτε ο Ηλίας καλά κατάλαβε, αγκαλιάστηκαν. Ο Λεκάρτζο εξήγησε με κάθε λεπτομέρεια τι ήξερε για την μητέρα του την Όλγκα, γιατί αντιστέκονταν στην επιρροή του Λορδου Βύρωνα και τελικά πως ο Βύρων την σκότωσε, παίρνοντας στην εξουσία του τον Φαρμάκη. Τον εγκατέλειψε κι αυτόν όταν δεν βρήκε αυτό που ήθελε... Κάποια μυστικά που υπήρχαν στην λατρεία της Κύβελης και των Κορυβάντων, λατρεία που είχε περάσει από αυτόν τον τόπο, συνδιασμένη με κάποια μυστικά εβραίων και ελλήνων, με καβαλιστικές πρακτικές, που είχε συνδιάσει κάποτε ένας εβραίος ψευδομεσσίας ονόματι Σαμπατάι Τζεβί.... Μυστικά που μέρη τους κάποιοι πασάδες πήραν μαζί τους στην ανατολία, μυστικά που έψαχναν οι ναζί παράλληλα με τον επεκτατικό Β' παγκόσμιο...

Και μόλις ο Ηλίας ρώτησε τον Φαρμάκη για τα μυστικά, ένα αντικείμενο πετάχτηκε μέσα στο δωμάτιο, ένα μεταλλικό κράμα ενός φιδιού τυλιγμένου σε ένα κρυστάλλινο αυγό. Σπάζοντας το αυγό, άστραψε μια εκτυφλωτική λάμψη και μετά όλοι οι νεκροζωντανοί στο δωμάτιο, συμπαριλαμβανομένου του Φαρμάκη, εξαφανίστηκαν. Ο Λεκάρτζο πέθανε. Προφανώς κάποιος τους παρακολουθούσε και δεν ήθελε να μιλήσει ο Φαρμάκης. Ο Ηλίας μάζεψε τα απομεινάρια του Ορφικού Αυγού και έφυγε.

Κι έτσι τελείωσε η ζωή ενός φασίστα βρυκόλακα, που για καιρό δυνάστευε την Δυτική Μακεδονία, όταν κατάλαβε πως οι γείτονες μας που κυνηγούσε ήταν η ίδια του η οικογένεια, πως είχε προδώσει με το μίσος του τον εαυτό του πάνω απ' όλα.

Το Ορφικό Αυγό.

Μου το 'δειξε το ερπετό, υπάρχει... Είναι έξω και γύρω μας. Είναι το μάτριξ, είναι το μέγα θηρίο, ο Αντίχριστος. Ζούμε μέσα του, ζεί μέσα μας. Είναι ένα λιοντάρι που ή σε τρώει ή το τρως. Είναι ένα τεράστιο φίδι που συνδέει τα πάντα, το χάος, και μας θολώνει το μυαλό. Και για να το αντιμετωπίσουμε πρέπει να είμαστε ξύπνιοι, να έχουμε σκοπό και να θέλουμε να ζήσουμε.

Ο Ηλίας μου έδειξε, όλοι είμαστε μόνο κατά το ήμισυ ζωντανοί. Και για να ζήσουμε πρέπει να πεθάνουμε. Μέχρι το θάνατό μας είμαστε ημιτελείς, ο θάνατος τελειοποιεί τον άνθρωπο. Τι εννοώ όμως;

Εδώ και αρκετό καιρό είχα πέσει σε ένα τέλμα. Ήμουν μόνος μου απέναντι στον υπολογιστή μου, και προσπαθούσα να κάνω την ώρα να περάσει. Δεν είχα τι να κάνω και δεν είχα σκοπό. Άνοιγα την τηλεόραση και έτρωγα εξαρτησιογόνα σκουπίδια. Έβαζα στοίχημα και προσπαθούσα να μάθω κάθε τι που γίνεται στις ομάδες... Πήγαινα στην δουλειά και μιζέριαζα, δούλευα χωρίς όρεξη και περίμενα να περάσει η ώρα να πάω σπίτι. Και για ποιό λόγο; Για να κορεστώ απέναντι στην οθόνη, για να δω ανωμαλίες στο rotten.com και στο lamermelculo.com, για να πιαστώ σε ένα άρθρο του wikipedia και να ικανοποιήσω την άποψη μου. Και νιώθοντας κενός μην κάνοντας κάτι ουσιαστικό, να χορτάσω με κρέας, ανθρώπινο και ζωικό, στο στομάχι μου και στο μυαλό μου, να δω σειρές και ταινίες κατεβασμένες από το internet, heroes, prisonbreak, lost... Και έτσι να ξεχαστώ και να αφεθώ στις ορμές μου. Μέσα σ' αυτή την διάλυση, άρχισα να αμφισβητώ το γιατί υπάρχω και να θεωρώ τον εαυτό μου σαν μια σαπουνόφουσκα έτοιμη να σκάσει. Ο θάνατος τόσο απλός όσο το σκάσιμο μιας φούσκας, ένα πλούπ! και σταματάς να υπάρχεις.

Και μου λέει: προσπάθησε να μην κορεστείς, να μην χορτάσεις, να απέχεις από το κρέας, να απέχεις από την ικανοποίηση της στιγμής. Προσπάθησε λίγο να γίνεις καλύτερος άνθρωπος, να γίνεις πιο πνευματικός, πιο αιθέριος, σταμάτα να καθοδηγείσαι από τις ορμές σου και να παρασύρεσαι. Γίνε για λίγο καιρό ερημίτης, γιατί σε βλέπω να καταλήγεις σαν τα ζόμπι και τα βαμπιρια.

Και μου ζωγράφισε το φίδι και το αυγό και μου είπε: όταν σκάσει το αυγό και γεννηθείς πρέπει εσύ να είσαι ο δυνατός και όχι το φίδι. Η εξάρτηση στον υλικό κορεσμό τρέφει το φίδι. Χωρίς πνεύμα αφήνεσαι, ισοπεδώνεσαι, δεν σε νοιάζει αν θα ζήσεις ή θα πεθάνεις, είσαι μια σαπουνόφουσκα έτοιμη να σκάσει. Πρέπει να διψάς το να κάνεις τον εαυτό σου καλύτερο, να εξελίσσεσαι, να χαίρεσαι την κάθε σου ανάσα και να προσπαθείς κάθε επόμενη να είναι πιο καθαρή και πιο βαθειά. Μέχρι και την τελευταία σου πνοή, μέχρι να σπάσει το αυγό και να γεννηθείς...

Αυτά είπε και με συγκλόνισε, ξύπνησα. Λίγο ακόμα και θα είχα γίνει πραγματικό ζόμπι, ούτε καν βρυκόλακας, και ο Ηλίας θα έπρεπε να με τερματίσει... Και φοβάμαι, αυτή ήταν μια μικρή στιγμή διαύγειας, τι θα γίνει αν πάλι ξεχαστώ;